-Cholera jasna...-sycze pod nosem niosac trunek do jadalni i stawiam go na szafeczce przy stole.Wracam do salonu i siegam po Iphone. Na ekranie ukazuje mi sie zdjecie Ryan'a. Mam ochte odrzucic wiadomosc ale...A co jesli chodzi o Justina? Glupia... Na pewno nie chodzi o Biebera! W ogole to co mnie obchodzi ten rozkapryszony 19'latek. A co jesli obchodzi? Nie,Cher wybij to sobie z glowy. Ostatecznie jednak odbieram cieszac sie iz Butler nie moze namierzyc mojego numeru nawet jakby chcial.-Naprawde nie mam czasu sluchac twoich zyczen wiec prosze cie bardzo rozlacz sie lepiej jesli po to dzownisz...-po drugiej strone slysze lekki chichot.
-Hej Cher. Jak milo ze pytasz czy u mnie wszystko dobrze.- mowi sarkastycznie na co ja wywracam oczami z lekkim usmiechem.
-Dobra...Wiec, co u ciebie?-pytam bo doskonale odczytalam po miedzy zdaniami ze chce abym o to zapytala.
-Sluchaj kochana...Razem z chlopakami siedzimy w salonie i pijemy...Moze masz ochote wrocic i sie do nas przylaczyc?-smieje sie pod nosem siadajac na chwile przy blacie kuchennym.
-Daj spokuj...Wiesz ze nie wracam.
-Justin tu jest.-juz moge sobie wyobrazic jego usmiech.
-Taaa z Selinka...-slysze gdzies z tylu glos jak mniemam Lil Za. Moje oczy automatycznie robia sie chyba stokrotnie wieksze.
-Wiesz Cher. Oni znow...-zacina sie na chwile a ja dokladnie znam zakonczenie jego zdania.-Przykro mi.-mowi przelykajac glosno sline a moje oczy robia sie szklane.Sposzczam wzrok nie pozwalajac lza wyjsc na powierzchnie. Nie! Kurwa nie bede przez niego plakac!!
-Chyba lepiej jak pogadamy dopiero po moim powrocie.-tak po prostu, bez zadnego slowa pozegnania,rozlaczam rozmowe. Czego ja sie moglam spodziewac? To przeciez show biznes. Takie jest nasze zycie. Moze to lepiej dla jego kariery. A moze do siebie faktycznie wrocili bo sie kochaja. Co ja sobie wyobrazalam? Jestem zalosna. Doskonale zdaje sobie z tego sprawe. Moje zycie to jakas popierdolona telenowela. Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa po caym domu wiec automatycznie kieruje sie do korytarza by otworzyc drzwi. Wzdycham gleboko i ostatni raz zerkam do lustra poprawiajac lekko kaciki moich ust. Nadal idealnie. Usmiecham sie szeroko myslac juz ze wspolna wigilia zajmie mi czyms mysli. Bynajmniej mam taka nadzieje. Pierwsze co zauwazm po otworzeniu to sliczna, malutka dziewczynka ubrana w rozowa,balowa sukienke z balerinkami pasujacymi do stroju. Za nia stala przepiekna kobieta w bezowej sukience i delikatnych czarnych obcasach. Obok niej stal mezczyzna ktorego swietnie znam w czarnych eleganckich spodniach, bialej lnianej koszuli i czarnych japonkach. Zabawny kontrast ale wszystko razem ladnie gra.
-Cher!- krzyczy maly szkrab przytulajac sie do mojej nogi. Cholera jaka ona slodka. Chichocze pod nosem biorac ja na rece i sadzajac sobie na biodrze.
-Ty musisz byc ta wspaniala artyska ktora stworzyla dla mnie taka piekna laurke.-dotykam zartobliwie palcem jej malego noska i caluje jej czulko.
-Podobalo ci sie?-pyta z tym specyficznym akcentem ktory mial tez jej ojciec.
-A jakby mi sie moglo nie podobac!-mowie powaznie co rozbawia mala ksiezniczke. Lili, bo tam ma na imie 6-latka, chowa twarz w mojej szyi lekko zawstydzona. -Jesli chcesz w mojej sypialni powinny byc kredki i moj szkicownik.-stawiam ja na ziemi usmiechajac sie serdecznie. Kucam przed nia z obietnica w oczach.-Lezy na szafce, mozesz cos dla mnie narysowac.-mowie ochoczo. Po chwili jej juz nie ma. Gna biegiem do wyznaczonego przeze mnie pokoju.
-Jaka z ciebie sie zrobila kobieta.-mowi z podziwem Sonia.-Witaj skarbie.-przytula mnie jedna reka poniewaz w drogiej trzyma jakas miske.
-Witaj kochana.-odwzajemniam uscisk.-Ladnie ci w bezu.-dodaje zapraszajac ruchem reki do srodka. Z Sam'em rowniez przytulam sie delikatnie a ten posyla mi cieply usmiech.
-Ah dziekuje.-mowi poprawiajac delikatnie ciemny pasek sukienki.-Za chwile powinni przyjsc Mike z John'em.-mowi odwracajac sie w moja strone. Spogladam pytajaco na Sam'a poniewaz doskonale pamietam obydwu chlopakow. Mike ktory obecnie ma 15 lat podkochiwal sie we mnie i za kazdym razem zarywal gdy przyjezdzalam. Za to John,juz 18-latek, ktory zawsze wybawial mnie z glupich sytuacji z jego bratem. Sama jednak do konca nie wiem co nim kierowalo.
-Jasne.-skinam glowa lekko rozbawiona cala iluzja sytuacji. -Oh daj mi to.Postawie w kuchni.-usmiecham sie w strone Sonii biorac naczynie z najprawdopodobniej moja ulubiona salatka morksa. Specjalnie dla mnie robi ja na kazdy przyjazd.-Prosze rozgoscicie sie.-pokazuje na jadalnie.
-Widze ze nawet postaralas sie o choinke.-stwierdza rozbawiony Sam.
-Widzisz...-wtoruje mu stajac w przejsciu.- O mikolaja tez.-wzruszam ramionami a ich powazne spojrzenia laduja na mnie.-No co?
-Naprawde nie musialas...-mowi Sonia. Macham tylko reka usmiechajac sie serdecznie.
-Uwierzcie ze to dla mnie sama przyjamnosc.
-Czesc.-posyla mi swoj chyba najpiekniejszy usmiech a moje nogi miekna. To jest John?! Woooow.
-Czesc.-na zewnatrz pozostaje spokojna i przybieram poze sexownej kocicy. No co? On jest taki goracy.
-Zmienilas sie.-stwierdza miezac mnie wzrokiem.-Nadal jestes piekna.-szepcze przygryzajac warge.
-Kto mi to mowi...Wygladasz jakbys dopiero co wyszedl z sesji dla Vouge'a.-wyrzucam jedna reke pokazujac na jego postac.
-Jesli to komplement to dzieki.-smieje sie pochylajac sie nade mna lekko i muska moj policzek. Lapie za jego kark i delikatnie przyciagam do siebie. Przeklada torby do jednej reki i rowniez odwzajemnia uscisk.
-Jestes taki wysoki.-jecze gdy juz odrywamy sie od siebie.Zawszye bylismy tego samego wzrostu co pozwalalo na wygodniejsze ehm...Przytulanie. Ale nie myslcie sobie nie wiadomo czego! Po prostu czesto sie wyglupialismy i udawalismy przez wszystkimi pare.Ale to byla tylko zabawa.
-Cher!-slysze za soba donosny glos i spogladam goraczkowo na John'a ktory w tym momencie wywraca oczami.Wychylajac sie zza niego widze naprawde nie tego Mike ktorego znam!!
-Co sie mu stalo?-otwieram szeroko oczy na co 18-latek smieje sie pod nosem.-Nie tylko my wydoroslelismy.-odwraca do tylu glowe patrzac na swojego brata niosacego jakies polmiski.-Ale zauroczenie toba mu nie przeszlo...-wraca wzrokiem do mnie wzdychajac smutno.Na chwile tylko spogladam na jego twarz a potem biorac gleboki wdech odsuwam sie na wieksza odleglosc.
-Wejdz prosze.-zaprazam go do srodka na co posyla mi slaby usmiech.-Zostaw to w mojej przebieralni.-poszczam mu oczko wskazujac na prezenty. Nie musze tlumaczyc drogi. Przeciez cholera on tu czasami mieszka!
-O jeny jak ja za toba tesknilem. Jaka z ciebie laska. Cholera Cher jestes taka goraca.-przyciaga mnie do swojego troslu lekko zgniatajac mi zebra.
-Ehm...Czesc Mike.-klepie go lekko po ramieniu prubujac wydostac sie z uscisku.
-Daj spokoj mlody...-slysze za soba glos John'a. A ten jak zwykle wybawia mnie z opresji.Posylaja sobie wrogie spojrzenia a potem 15-latek znow patrzy na mnie z dziwnymi iskierkami w oczach. Matko...To bedzie ciezka kolacja. Gdy juz wszyscy wchodzimy do jadalni widze jak malzenstwo dyskutuje zawziecie w ogole nie zwracajac na nas uwagi. Siegam na chwile po swoj telefon i wyswietla mi sie 6 nieodebranych polaczen od kogo? Od Justina... Spogladam smutno w ekran co zauwaza dwojka chlopakow.Podchodza do mnie od razu zaniepokojeni. W moich oczach po raz senty widach te przeklete lzy. Czy ja naprawde musze byc taka pojebana? To sie robi nudne...Ciagle przez niego cierpie.-Cos nie tak?-John spoglada badawczo a Mike przytula mnie do siebie. Ugh...Jeszcze jego mi brakowalo.Wywracam w myslach oczami.
-To po prostu...kolega z pracy.-wzruszam ramionami ocierajac samotna lze z policzka.John odpycha lekko swojego brata obejmujac mnie ramieniem i kieruje w strone sypilani.
-Za chwile wrocimy.-mowi na odchotne. Kurde! To nie powinno tak byc! Powinnam siedziec tam z goscmi a nie...Zachowuje sie jak jakas rozkapryszona malolata jednak w tym momencie jestem wdziecnza 18-latkowi ze mnie zabiera na chwile.
___________________________________________________
Ehm no i jest... Jak myslicie o co znow chodzi z Justin'em i Gomez? A co jest po miedzy Cher i John'em?
-Patrys
.gif)
